У прэсу трапіла кранальная гісторыя (якая амаль не стала трагічнай) маленькага беднага поні па мянушцы Манюня, якога ад смерці выратавала сям’я Анастасіі і Яўгена Палінка. Сям’я Палінка прыехала ў горад Мазыр (Беларусь) з украінскага Харцыска яшчэ ў 1990 г. У дадзены момант актывісты ўтрымліваюць прыватную стайню «Конскі рай», дзе клапоцяцца не толькі аб конях, але і аб іншых жывёлах.

VevIf1G5L4A

«Конскі рай» сапраўды можна назваць раем: усе коні чыстыя і дагледжаныя, у добрым настроі і з добрым поглядам. У гэту маленькую прыватную стайню пашчасціла трапіць і небараку Манюні, які паспеў напакутвацца ад рук людзей, ледзьве не быў забіты па заказе сельскагаспадарчага прадпрыемства «Зара». Дзякуючы літасці супрацоўнікаў мясакамбіната, куды «Зара» адправіла поні на зарэз, пра маленькага, скалечанага ламінітам (хвароба інтаксікацыі ў коней) поні дазналасяАнастасія Палінка, якая і выратавала героя нашага матэрыялу.

Калі Манюню прывезлі ў «Конскі рай», поні быў у такім жахлівым стане, што не мог не толькі самастойна перамяшчацца, але нават спаць. Зараз Манюня ў «Конскім раі» праходзіць рэабілітацыю пад наглядам спецыялістаў. Прачытаць гісторыю Манюні можна ў асобным артыкуле.

52377260 2324394794510829 5585068574277369856 n

Конь, якому пашанцавала.

На жаль, ледзьве не трагічная сага пра выратаванне Манюні – не адзінкавы выпадак. Гэтаму поні пашанцавала. Другім конікам, якія апынуліся на сельскагаспадарчым прадпрыемстве «Зара», не суджана было стаць побач з людзьмі, якія любяць коней і гатовы прысвяціць ім свой час і прызнанне.

fHlBFhEo0YA

Грамадскія работнікі сцвярджаюць, што ўсяго на прадпрыемстве «Зара» 7 поні. Але калі прыехалі журналісты, то выявілася, што іх толькі 2. Адсюль можна меркаваць, што іх або не паказалі, або ўжо забілі. Коням не забяспечваюць мінімальнага догляду, з прычыны чаго пачынаюцца захворванні. Па сутнасці, «Зара» стала для поні «Асвенцымам», а ветэрынары – урачамі Менгеле.

Сёння, калі праблема з жывёламі ў гэтым саўгасе ўжо атрымала пагалоску, зразумела, што асноўная прычына пакут поні – гэта людзі, якія без усякага вагання чакаюць, пакуль поні самі не змогуць хадзіць. Мясакамбінат нічым не адрозніваецца ад печаў Асвенцыма.

Каб уратаваць астатніх поні, неабходны грамадскі кантроль.

У цэлым догляд за поні вельмі просты, і гэтую функцыю гатовы ўзяць на сябе грамадскія работнікі – трэба толькі аплачваць выдаткі, звязаныя з транспарціроўкай (бензін).

Замест гэтага, калі меркаваць па жахлівым стане Манюні, саўгас «Зара» мэтанакіравана забівае коней, забівае бязлітасным, негуманным спосабам, даводзячы жывёл да знясілення, а пасля гэтага ўжо здаючы на мясакамбінат.

51732447 2205365406196187 7236159513026363392 n

 Просьба падтрымаць абаронцаў жывёл з Беларусі:

Мы, сям’я Палінка, звяртаемся да грамадскасці Украіны з просьбай падтрымаць грамадзянскія ініцыятывы Беларусі, паколькі ўласных рэсурсаў недастаткова. Бязлітаснае абыходжанне з поні і другімі жывёламі ў Беларусі праяўляецца ў няправільным кармленні, адсутнасці неабходнага догляду (за капытамі, антыгельментызацыя і г.д.), здаванні хворых коней на мясакамбінат. На жаль, колькасць такіх гісторый, як з поні Манюня, у Беларусі не змяншаецца.i 0qLA0Xrc

Мы спадзяёмся, што з дапамогай і падтрымкай украінскага боку мы здолеем дапамагчы тым коням, якія знаходзяцца на прадпрыемстве саўгас-камбінат «Зара» ў Мазырскім раёне  Рэспублікі Беларусь, і падарыць ім права на шчаслівае конскае жыццё.

Мясакамбінат выкарыстоўвае мяса пры вытворчасці прадуктаў харчавання. Гэта значыць, што заражанае мяса можа распаўсюдзіцца па крамах не толькі Беларусі, але і Украіны.

Ёсць надзея, што мэрыя Мазыра адэкватна адгукнецца на актыўнасць грамадскасці і неабыякавасць людзей да праблемы ўтрымання жывёл і адсутнасці належнага абыходжання з імі, што паслужыць першым крокам да распрацоўкі неабходнага заканадаўства ў Рэспубліцы Беларусь. А прыклад Манюні і саўгаса «Зара» зробіць немагчымым паўтарэнне такой жорсткасці ў будучым.