Дзякуючы падтрымцы міжнародных арганізацый і фондаў, а таксама неабыякавых людзей дамагліся медыцынскай дапамогі Манюне. Зараз поні адчувае сабе значна лепш, спрабуе не толькі самастойна хадзіць, але і нават бегчы. 

У прэсу трапіла кранальная гісторыя (якая амаль не стала трагічнай) маленькага беднага поні па мянушцы Манюня, якога ад смерці выратавала сям’я Анастасіі і Яўгена Палінка. Сям’я Палінка прыехала ў горад Мазыр (Беларусь) з украінскага Харцыска яшчэ ў 1990 г. У дадзены момант актывісты ўтрымліваюць прыватную стайню «Конскі рай», дзе клапоцяцца не толькі аб конях, але і аб іншых жывёлах.

Выратаванне поні Манюні трывае. Як вызначылася, праблема не толькі ў капытах. Зараз Манюня знаходзіцца ў Мінску на стацыянарным лячэнні. Колькі часу прабудзе Манюня ў Мінску – не вядома. Манюня надта слабая і яе аналізы дрэнныя.

Пра жахлівую гісторыю з поні і саўгас “Зара” становіцца вядома ўсе большаму колу чытачоў, што дае надзею на выратаванне астатніх поні

27 снежня пачалася гісторыя Манюні і Анастасіі. На бойню ў Мазыры (Беларусь)

прывезлі поні, зусім маладую, але з велізарнымі доўгімі капытамі. Поні з саўгаса “Зара”. Адсюль перыядычна адвозяць поні на забойства, бо жывелаў разводзяць, але іх капытамі, нажаль ніхто не займаецца. Напэўна, на думку кіраўнікоў саўгаса, прасцей забіць поні, чым запрасіць кваліфікаванага спецыяліста.